Verslag 1 mei
Frank Maas (1953) is democratisch ecosocialist. Hij is historicus en was werkzaam als leerkracht.
Het was een heerlijke, diverse, strijdbare en warme 1 mei. Volgens de organisatie liepen er 18.000 mensen mee, van het Museumplein helemaal naar het Martin Luther Kingpark. Alle mogelijke groene en rode vlaggen werden meegedragen. Het was een kleurrijke optocht. Er waren vlaggen van het FNV en daarnaast Friese, Groningse en Drentse vlaggen, vlaggen van de SP en de Partij voor de Dieren, van Pro en van andere linkse organisaties. Ik zag ook enkele mij onbekende vlaggen. Het was een fantastische diversiteit aan mensen. Bijzonder vond ik de strijdbare FNV schoonmakers, vrouwen en die ene man, die dan ook veel gefotografeerd werden. Daarnaast zag ik vlaggen van de mij onbekende koerdische Komala partij en van de Turkse TIP (Arbeiderspartij van Turkije). Ik zag ook een groot bord van de nieuwe Dolle Mina’s. Zelf stond ik er met mijn thuis gefabriceerde Democratische Ecosocialisten-bordje bij en sprak ik mensen aan.
Historicus als ik ben keek ik gisteren eens terug naar de 1 mei van honderd jaar geleden. Ook toen werd dat in Amsterdam groots gevierd. Door de sociaaldemocraten en door de communisten (en wellicht de anarchisten) apart. ’s Morgens waren er op diverse pleinen in de stad muziekuitvoeringen van bijvoorbeeld “Kunst en strijd” van de metaalbewerkers en “Sta Pal” van het Spoor- en trampersoneel. En ‘s middags trokken vele duizenden naar het IJsclubterrein (nu het Museumplein). Daar sprak onder anderen de oude voorman van de diamantbewerkers Henri Polak, die waarschuwde voor het fascisme. Na de speeches trok de menigte door de stad naar het Waterlooplein. Mensen liepen in groepen: buurtbewoners uit de wijkafdelingen, de sociaaldemocratische vrouwenclub, een groep stakende bouwvakkers, jongeren van de AJC enz. Het was een lange stoet die in 40 minuten voorbijtrok.
Maar de meivieringen waren in 1926 dus apart. Dat is toch vooruitgang: nu lopen al die verschillende groepen en mensen samen. Ik heb diverse mensen op de hoogte gebracht van het bestaan voor onze Democratische Ecosocialistische beweging en verteld dat we geen partij zijn maar dat we juist partijen en groeperingen willen samenbrengen. Dat we politiek zijn maar geen partij kiezen. Dat eco en soc samen moeten gaan. Veel mensen stemden in met die uitgangspunten: een meneer van de Partij voor de Dieren, een oud vakbondslid, een mevrouw van socialisme.nu, een jong stel SP-ers. Ik kreeg op afstand ook instemming van een paar Pro-vrouwen. Dat belooft veel goeds. Ik zou zeggen: we moeten her en der onze smoel laten zien. En mensen uitnodigen voor een gesprek. En gaan kijken waar de actie is. De tijd is er rijp voor.